Erkend worden als slachtoffer is essentieel wanneer je probeert je leven opnieuw op te bouwen. Maar door wie, en op welke manier? Vaak denken we eerst aan erkenning door de samenleving of door het strafrechtelijk systeem, dat de ‘macht’ heeft om officieel vast te stellen dat je geweld hebt meegemaakt. Daarna denken we aan de dader, die de feiten al dan niet erkent. Hoewel zulke vormen van erkenning een rol kunnen spelen in het herstelproces, bijvoorbeeld bij het verkrijgen van schadevergoeding of het ontwikkelen van zelferkenning, betekent erkenning vooral ook dat je tegen jezelf kunt zeggen: “Wat ik heb meegemaakt was niet niets. Ik heb het recht om te voelen wat ik voel, en ik mag de tijd nemen om te helen.” Deze vorm van erkenning vraagt tijd en is misschien wel de belangrijkste stap: 'Je afhankelijk maken van wat een dader bereid is te erkennen, geeft die persoon te veel macht. Met voldoende afstand wordt het herstelproces vaak een terugkeer naar jezelf: opnieuw leren geloven in jezelf, vertrouwen opbouwen en luisteren naar je lichaam, je emoties en je eigen stem.'

Bron: 
Team van Traverser / Transcender, te lezen op de website van la Ligue des Droits Humains.